Feestmaal
Geef een reactie
Guur
zon
warm
lui
zweet
gin wir veur n’en blanke
zweten als een otter
zo laat zich
vroege zomer
voor mij
determineren
u begrijpt het
als frigide misantropisch ijskonijn
hunker ik
naar kilte
ijsbloemen op een raam
drie meter sneeuw
u begrijpt het
Even mijmeren
aan de Njewski Prospekt:
Dom Knigi,
struinen in Jugendstil
langs alle aanbedenen
hier zijn ze allemaal
Dostojewski, Gogol, Poesjkin
Tolstoj, Tsjechow, Babel
de hele karavanserai
dan de grote bedevaart
naar het Fontuinhuis
aan de Fontanka
“van een vrouw, die kwijnt en lijdt,
van een vrouw in eenzaamheid.”*
Anna, jouw geest
waart nog immer
de Aurora was de eerste
en de laatste
weer schoot zij
door mijn ziel
die ik voor eeuwig
hier achtergelaten heb
* Uit: Requiem
Falend exorcisme
in mij
zit jij
vastgeklonken muffigheid
cruciaal overwoekerend
mijn denken
mijn ademen
mijn zien
mijn ruiken
mijn horen
mijn handelen
afdrijven mislukt
uitdrijven tevergeefs
een kloppend hart
in verscholen boezem
behoort mij alleen toe
von der Trapp
bergenverscholen
een afgesneden vallei
mensendrang wringt
ook hier
acht in tal
het maagschap
sibberot
tot op bot
zaad van gisteren
nu en morgen
bloedschande
alleen een looppad
naar hun krocht
nu verspert
gelukkig
Als weegbree op een pad
tredzeker begaan
over het paadje
meanderend doorheen
woestigheid
ondergroei herheft
met straffigheid
na belopen tijd,
vervoering
onuitroeibaar alom
handvast
neem ik mij mee
Saambloei
geruisloos
kieteltast
in mijn hoofd
oeroud temperament toont
deelbereide erkenning
mijn beeweg
naar wijsheid voldaan
bomige kromtaal
voelverstaanbaar
geen graftak,
groene spruit
tot bloei aanwassen
Bestaansminimum
duogedicht van Vincent Jongman & Enrico Lommerte
duistere inslag
bewolkte de vlakte
zon had zich afgekeerd
wind gevlucht
dorre korrels waterloos
flora en fauna
nagenoeg extinct
in die dagen
liep ook ik
verward kringelend
om mijzelf de anderen
allemaal richtingloos
elkaar niet aanrakend
open hersenpannen
waaruit gelepeld werd
de verstarde blikken
kruisten elkaar
aangetrokken door
een cirkel
beschreven in het gras
starend, zonder te zien
struinde ik, in vaste pas
volgend, geluiden van beneden
die verloren zielen lokken
plots werd het stil
de cirkel
zoog alle geluid
implodeerde
dwars door de korst
allen bewegingloos
de laatste mus stierf
de laatste halm verdorde
het gat werd donkerder
dieper mesmeriserender
nog weerstand
vergeten waar de wereld is
hoog en laag verdwenen
geen begin, en geen eind
zo boven, zo beneden
de aarde gaapte zielenrust
ik lonkte naar de scherpe rand
zet mijn pas, de grond verdwijnt
alleen de lucht is me bevriend
diep recht
naar daar
beneden
steeds sneller
duizeliger sneller
sneller donkerder
sneller
ik voelde mij dunner worden
doorzichtig
en sneller
tot het juiste moment
dat ik de snelheid vergat
en de bodem
mijn val
brak…
